Milioner z socjalu

Wszystko zmieniło się tydzień temu w niedzielę. W teleturnieju „Milionerzy” w TVN padło pytanie za pół miliona złotych. Marek Kraśnicki szybko obliczył, że musiałby pracować na te pieniądze 20 lat, nie wydając ani złotówki.

Pytanie za pół miliona brzmiało banalnie: o jakim ciastku mówiła w programie TVN Style prezydentowa Jolanta Kwaśniewska? Bezie, wuzetce, ptysiu? Pierwsze skojarzenie „beza”. Ale Kraśnicki nie był przekonany. Choć miał jeszcze jedno koło ratunkowe, wziął od prowadzącego Huberta Urbańskiego tekturkę z czekiem na 250 tys. zł i jak w malignie wyszedł ze studia.

Do dziś nie może uwierzyć w wygraną. – Jak to, ja, Marek Kraśnicki, wejdę do sklepu, wybiorę sobie telewizor plazmowy, który mi się najbardziej podoba, zapłacę i wyjdę? No, nie, nie umiem sobie tego wyobrazić.

72-letnia Anna Sabat, sąsiadka z pierwszego piętra bloku socjalnego w Kętach, mówi ze łzami w oczach: – Im się to po prostu należało.

Kraśniccy mieszkają na 28 metrach kwadratowych, w jednym pokoju. Część przeznaczona dla córek oddzielona jest 30-letnią meblościanką.

Oboje są na rencie – żona Alina cierpi na epilepsję, Marek ma zaawansowaną astmę. Miesięcznie z rent mają 700 zł. – Przez chorobę popadliśmy w długi i trudno nam było wyjść na prostą – wzdycha Kraśnicki.

W 2003 r. zostali eksmitowani do bloku socjalnego. Z renty płacą obecny czynsz, spłacają stary dług, trochę zostaje na leki i życie. Żyją mniej niż skromnie.

Kraśnicki, po podstawówce, ima się każdej roboty. Był spawaczem w stoczni i operatorem wózków, manewrowym na kolei i konduktorem towarowym, pracował w odlewni stopów, był tramwajarzem, przez kilka lat bezrobotnym. Od dwóch lat rozwozi po Polsce wędliny.

Codziennie zagląda na konto. TVN wypłaca wygraną w ciągu dwóch miesięcy od emisji programu. Kraśnicki: – Dobrze, że tych pieniędzy jeszcze nie ma, bo człowiek w tej euforii mógłby jeszcze głupot narobić.

Marzenia Kraśnickich czekają w kolejce do realizacji. To regał na wszystkie książki pana Marka, które dziś leżą w szopie, kupno albumu o parowozach w pobliskiej księgarni (kosztuje 70 zł) i koniecznie nowych okularów do czytania. – Bo do tych za cztery złote, co mam, muszę do czytania lupę przykładać – tłumaczy pan Marek, miłośnik książek. Czytać nauczył się sam, gdy miał cztery lata – z gazet. Od małego był liderem w bibliotekach – wypożyczał po 300 – 400 książek rocznie.

Już wiadomo, że największego marzenia – domu – nie będzie, bo wydaliby całą wygraną.