Eksperyment przeprowadzono 28 czerwca w bazie amerykańskiej marynarki wojennej na Hawajach. Testowany pojazd przypomina kształtem latający spodek.
Lądownik LDSD (Low-Density Supersonic Decelerator) jest elementem systemu hamowania przystosowanego do rzadkiej marsjańskiej atmosfery. Skonstruowali go specjaliści z Jet Propulsion Laboratory w Pasadenie.
Podczas testu balon wypełniony helem wyniósł LDSD na wysokość 40 km, po czym lądownik odczepił się od balonu. Cztery silniczki rakietowe ustabilizowały jego położenie, a główny silnik wyniósł go jeszcze 14 km wyżej, gdzie lądownik zaczął opadać. Osiągnął Mach 4 (czterokrotna prędkość dźwięku). Opór atmosfery wyhamował go do Mach 3,8 – w tym momencie rozwinął się kewlarowy kołnierz średnicy 8 m zwiększający opór powietrza.
40 minut po starcie miał się otworzyć spadochron średnicy 30 m – największy, jaki kiedykolwiek został użyty przy prędkości ponadźwiękowej. Pięć minut po otwarciu spadochronu LDSD miał łagodnie osiąść na powierzchni oceanu.
Chociaż czasza spadochronu otworzyła się tylko częściowo, NASA uznała eksperyment za sukces.
