– Była ikoną polskiej emigracji. Wraz z nią nieuchronnie kończy się świetność polskiego wojennego wychodźstwa – mówią o Irenie Anders jej znajomi z Londynu.

Późniejsza pierwsza dama polskiej emigracji urodziła się w 1920 roku. Nie we Lwowie – jak podawane jest w wielu opracowaniach – lecz w czeskiej miejscowości Freudenthal koło Ołomuńca.

Jej ojciec Mikołaj Jarosiewicz podkreślający, że jest Rusinem, nie Ukraińcem, był księdzem unickim, z rodziny, w której popi byli obecni od pięciu pokoleń. Matka Ireny, Polka, pochodziła z rodziny ziemiańskiej.

Do Lwowa Jarosiewiczowie przeprowadzili się w 1926 r. Rodzina kultywowała tradycje artystyczne. Matka znakomicie grała na fortepianie, wujek był muzykiem. Irena wcześnie zaczęła naukę śpiewu i gry na pianinie, którą potem kontynuowała w konserwatorium, czyli we Lwowskim Instytucie Muzyki.

Jesienią 1939 roku, gdy do Lwowa przybyli artyści uciekający przed Niemcami z Warszawy, młoda artystka trafiła do zespołu Henryka Warsa. Przyjęła pseudonim artystyczny Renata Bogdańska.

Działalność artystyczną kontynuowała w zespole "Polska Parada", występując m.in. przed żołnierzami 2 Korpusu Polskiego. Przeszła szlak bojowy z armią Władysława Andersa, począwszy od Tockoje, Buzułuku, następnie Iran, Irak, Palestynę, Egipt i Włochy. Wojna na dobre i złe złączyła jej los z generałem Andersem.

[srodtytul]Miłość do generała [/srodtytul]

– Byłam młodą dziewczyną, wiele razy widywałam generała, ale budził we mnie tylko respekt, bo był moim wodzem, bohaterem. Poza tym był ode mnie o wiele lat starszy – wspominała po latach Irena. – Na szczęście, jak sam później się przyznał, wpadłam mu w oko. Przesyłał kwiaty, drobne upominki, ale w sposób elegancki, spokojny.

Już po wyjściu 2. Korpusu z ZSRR, w Bagdadzie Władysław Anders zaprosił ją na kolację z ambasadorami i dyplomatami. Wymawiała się, ale generał miał moc przekonywania: "Taki bufet, takie jedzenie, taka wódka! Bardzo proszę!". Nie mogła się nie zgodzić. Tak na wojennym szlaku zrodziła się ich miłość.

Po bitwie o Monte Cassino wystąpiła wraz z zespołem na górze klasztornej, śpiewając po raz pierwszy piosenkę "Czerwone maki na Monte Cassino". W 1948 roku poślubiła generała Andersa, zostając jego drugą żoną.

Po wojnie zostali wraz z mężem na emigracji w Londynie. Do komunistycznej Polski nie mieli po co wracać. Irena kontynuowała karierę estradową. Współpracowała m.in. ze znakomitym satyrykiem i poetą Marianem Hemarem oraz Feliksem Konarskim "Ref-Renem". Występowała w Wielkiej Brytanii, Francji i Izraelu. Dla rozgłośni BBC i Radia Wolna Europa nagrała blisko 1000 piosenek, a prawie 100 zarejestrowała na płytach.