Wczesne filmy Cronenberga, takie jak „Dreszcze” (1975), „Skanerzy” (1981), „Videodrom” (1983) i „Martwa Strefa” (1983), pozwoliły mu zdobyć uznanie krytyków i wielu fanów dzięki wielowymiarowym, filozoficzno-psychodelicznym narracjom.
David Cronenberg – pionier horroru psychodelicznego
Artystyczny i komercyjny przełom nadszedł w 1986 roku wraz z filmem „Mucha”, opartym na opowiadaniu George’a Langelaana, które pierwotnie ukazało się w magazynie „Playboy” w 1957 roku. Wcześniejszą ekranizację tej historii zrealizował Kurt Neumann w 1958 roku.
Fabuła filmu opowiada o naukowcu Sethie Brundle’u (w tej roli Jeff Goldblum), który testuje maszynę do teleportacji. Zdeterminowany, po kolejnych nieudanych próbach, znajdując się pod wpływem alkoholu, postanawia przeteleportować samego siebie, nie zauważając, że wraz z nim do kapsuły wleciała mucha. Pomyłka ta prowadzi do katastrofalnych konsekwencji, gdy naukowiec zaczyna przeistaczać się w hybrydę człowieka i owada.
„Mucha” z 1986 roku stała się kultowym horrorem dzięki hipnotyzującej atmosferze i obrazowym, szokującym scenom, typowym dla Cronenberga. Film zdobył Oscara za charakteryzację (Chris Walas i Stephan Dupuis) i stał się zapowiedzią przyszłych, oryginalnych dzieł reżysera.
