Zwiększało to uzależnienie żubra od opieki ludzi. Temu zagadnieniu poświęcona jest publikacja w „Mammal Research", jej autorami są: Tomasz Samojlik, Tomasz Borowik i Rafał Kowalczyk z Instytutu Biologii Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Białowieży oraz Anastasia Fedotova z Rosyjskiej Akademii Nauk w Petersburgu.
Puszcza Białowieska była ostatnim schronieniem żubrów w Europie. Przetrwanie gatunku miało związek ze statusem królewskiego łowiska, jakim od XIV w. cieszyła się puszcza, z prawną ochroną żubra oraz z wykształceniem systemu zimowego dokarmiania żubrów sianem na koszonych od wieków puszczańskich łąkach. Od XVIII w. żubry dokarmiano już celowo, tym niemniej w końcu tego stulecia białowieska populacja liczyła niespełna 300 osobników.