4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Taneczny plan zniszczenia świata
Początek „Emy", najnowszego dzieła Pablo Larraína, jest imponujący od początkowych ujęć. Piękno zniszczenia podbite niepewnością sprawia, że nie wiadomo, co nastąpi w ciągu następnych minut. W pierwszej scenie rozgrywającej się na ulicy Valparaiso w Chile płoną samochody wraz z sygnalizacją świetlną. Czy to zwiastun rewolucji, zamieszek, a może zwykły pożar? Okazuje się, że to sprawa filmowej bohaterki (może raczej antybohaterki), tytułowej Emy, w którą wciela się Mariana Di Girolamo. Ema, jak mówi, chętnie „podpaliłaby deszcz". Jest nieuchwytna jak płomień i uwodzicielska – faktycznie, dosłownie roznieca ogień wszędzie tam, gdzie się pojawia.
Bunt i taniec to dla Emy całe życie – dla nich jest gotowa poświęcić dosłownie wszystko. Ofiarami pasji padają jej najbliżsi. Dziewczyna bowiem dąży do ponownego spotkania z jej adoptowanym synem, Polo, młodym wenezuelskim chłopcem, przygarniętym przez nią i jej partnera, choreografa Gastona (Gael García Bernal). Narcystyczni, poświęceni pracy artystycznej ludzie są dalecy od ideału rodzicielstwa. Chłopca oddano do adopcji, po tym jak podpalił twarz siostry swej przybranej matki. Decyzja Emy o odzyskaniu Polo nie jest kierowana prawdziwym uczuciem do syna, ale raczej próbą dowiedzenia tym, którzy oskarżają ją o bycie złą matką, że nie mają słuszności. Za sprawą swej charyzmy tworzy swoistą sieć, w którą łapie kolejnych zafascynowanych jej spontanicznością ludzi.
Reklama
Plus Minus
Profesor Zbigniew Wójcik. Typowy naukowiec, płomienny publicysta
Polityka odciąga od spraw naukowych, a zarazem ukierunkowuje charakter oraz zainteresowania i pasje na sprawy bł...
Plus Minus
„Polska sarmacka. Historia zwykłych ludzi”: Dawna Polska jakiej nie znacie
Chłopi napadający na szlachtę są, panowie znęcający się nad chłopami są, ale znajdziemy też wiele budujących prz...
Plus Minus
„Pisma zebrane. Tom 1. Rousseau – Literatura – Platon”: Eros umarł
Warto czytać Blooma i zalecane przez niego powieści: jestem pewien, że o erotyzmie i miłości możemy się bardzo w...
Plus Minus
„Prapuszcza. Ostatnie starcie”: Żubr kontra Niedźwiedź
Przyda się umiejętność blefowania, choć ważna jest też cierpliwość.
