Polacy zginęli, Norwegowie płaczą

– Dlaczego tu nie widać żadnej żałoby, żadnych flag opuszczonych do połowy? – dziwi się Kristine Kielsrud, reporterka gazety „Drammens Tidende”, która od wtorku przebywa w Płocku.

Odkąd w norweskim Drammen doszło do pożaru, w którym zginęło siedmiu Polaków z ziemi płockiej, mazowieckie miasto przeżywa oblężenie mediów z kraju fiordów. – Katastrofa była głównym tematem na pierwszych stronach wszystkich naszych gazet. To dziwne, że u was mniej się o tym mówi – mówi fotograf Sven Erik Roed.

Skąd to wrażenie polskiej obojętności na tragedię rodaków? – Cóż, mamy już serdecznie dość zajmowania się sprawami Polaków na obczyźnie. Ten temat medialnie się wypalił – tłumaczy „Rz” medioznawca prof. Wiesław Godzic.

Płockie władze zbierają informacje na temat ofiar. Prawdopodobnie cztery były z samego miasta, a trzy z okolic.

16 osób, których bliscy mieszkali w feralnym domu w Drammen, było wczoraj u prezydenta Płocka Mirosława Milewskiego. Po rozmowie niektórzy płakali, oganiając się od tabunu norweskich dziennikarzy.

– Źle sytuowani otrzymają pomoc finansową, wszyscy – pomoc psychologiczną – zapewnia „Rzeczpospolitą” Milewski. Dodaje, że władze rozważą wprowadzenie żałoby, gdy będą miały pełną wiedzę na temat ofiar.

Choć dzięki Orlenowi Płock jest bogatym miastem, w nadziei na lepsze zarobki wielu mieszkańców wyjeżdża za granicę. Gdy w Wielkiej Brytanii zaczął się kryzys, popularnym celem stała się Norwegia.

[wyimek]- To był główny temat na pierwszych stronach wszystkich naszych gazet - Sven Erik Roed, norweski fotograf[/wyimek]– Trzech moich sąsiadów tam pojechało. Wciąż nie wiem, czy któryś nie zginął – mówi 34-letni spawacz Tomasz Pleczkowski. – Wiadomo, jak to jest w robocie za granicą – często się pije. A że dom był drewniany, łatwiej się zapalił – snuje domysły.

Fotograf Roed kilka miesięcy temu gościł w domu Polaków. – Byłem zaskoczony, że jest tam tak czysto. Nie spodziewałem się tego po domu zamieszkanym przez samych facetów – podkreśla.

Jego zdaniem robotnicy z Polski mają w Norwegii świetną opinię. – Kto by budował domy, malował, gdyby nie oni? Jasne, że i z Polski przyjeżdżają przestępcy, ale są w zdecydowanej mniejszości. W przeciwieństwie chociażby do Litwinów, którzy tak zaszli za skórę policji, że ma na nich alergię – tłumaczy Roed.

– Harują uczciwie za połowę tego, co dostałby Norweg. Nic dziwnego, że są mile widziani – dodaje Kristine Kielsrud. Podobne opinie wygłaszają norwescy urzędnicy, policjanci.