Rozmowa z Ireną Kwiatkowską

Rz: Jak pani odbiera dzisiejszy świat? Co panią w nim przeraża, a co cieszy?

Irena Kwiatkowska: Mogę panu powiedzieć, co mnie obchodzi najbardziej. Obok mojego domu jest malutki ogródek. Tam się bawią dzieci, a przy nich podskakują wróble. Dzieci przeważnie jedzą bułki, lecą okruszki, a wróble podlatują, by się pożywić. To dla mnie bardzo piękna scena. Lubię także patrzeć na drzewa. Kiedy jest wiatr, myślę sobie: czy to on porusza drzewami, czy to może one wywołują wiatr...

Takie są pani myśli najbliższe świata?

Tak. I najbliższe domu.

Celowo ucieka pani od odpowiedzi dotyczącej spraw politycznych, międzynarodowych?

Celowo. Wróble, dzieci, drzewa... to na mnie działa.

Jurandot mówił, że pisząc dla pani, nigdy nie był w stanie przewidzieć końcowego efek-tu. Czy pani także miała takie poczucie? Czy zdarzało się, że rola zaczynała żyć sama?

Nie, nigdy. To dla mnie wielki komplement, kiedy autor przyznaje, że nie wie, co utkam z jego tekstu. Ale zawsze bardzo nad tym pracowałam, choć tej roboty widz nie ma prawa zobaczyć na scenie. Nie może widzieć szwów, szycia – tylko efekt końcowy. Aktor musi dążyć do tego, by publiczność miała wrażenie, że rola nic go nie kosztuje. Aktorstwo powinno być tak naturalne, by nikomu nie przyszło do głowy: "Jak ona długo nad tym siedziała". Wcale nie siedziała. Weszła, mówi coś i to jest ciekawe albo nie.

Czy gdyby nie Gałczyński, który pisał dla pani piosenki, gdyby nie Przybora i Wasowski, śpiewałaby pani z takim samym zaangażowaniem?

W ogóle bym nie śpiewała. Uważałam swoje możliwości wokalne za ograniczone. Ośmielili mnie dopiero Starsi Panowie. To mistrzowie, czytając teksty Przybory i słuchając muzyki Wasowskiego, byłam oczarowana. Ja do tego nie dorastałam, więc wiele razy prosiłam ich o pomoc.

Nie przepada pani za wywiadami, jubileuszami... Dlaczego?