[b]Francuz Martin Fourcade tak jak pan miał trzy pudła, a zdobył srebrny medal. Pan był jedenasty...[/b]

Tomasz Sikora: On jest z tego pokolenia, które znacznie szybciej strzela. Kiedy ja zaczynam, on już kończy i biegnie na trasę.

[b]Nie próbował pan tego zmienić?[/b]

Próbowałem, ale efekty są opłakane. Bjoerndalen też próbował i bywa różnie. Raz mu wyjdzie, drugim razem jest tak jak tutaj, siedem pudeł i czwarte miejsce od końca.

[b]Pan pudłuje najczęściej w pozycji leżącej, teoretycznie łatwiejszej...[/b]

Jak zawodnika dopada strzelecki kryzys, najdobitniej widać to właśnie w tej pozycji, bo tu potrzebna jest większa dokładność. Najgorsze jest to, że ja te swoje niecelne strzały widzę, ale nie potrafię zareagować. Tak było na pierwszym strzelaniu. Czwarty i piąty strzał poszły górą.

[b]Jak to jest wicemistrzowi olimpijskiemu z Turynu biec z tyłu peletonu i gonić wszystkich?[/b]

To dodatkowy stres, biegnie się ciężej. W grupie jest znacznie łatwiej. Są zmiany na prowadzeniu, można przez chwilę pobiec czyimś tempem.

[b]Gonił pan jednak zacięcie do końca, ale chyba ze świadomością, że wszystko na nic?[/b]

Zawsze walczę do końca, ale nie ukrywam, że świadomość porażki jest w takim biegu bardzo przykra, podcina skrzydła.

[b]To nie były dla pana udane igrzyska. Co się stało, gdzie popełniono błąd?[/b]