W ramach podjętej czynności, wojewódzki konserwator zabytków poprosił o respektowanie zaktualizowanych granic we wszelkich dokumentach planistycznych i uzgodnieniowych gminy. Wskazał także, że w przypadku jakichkolwiek działań na terenie cmentarza żydowskiego konieczne jest stosowanie się do Wytycznych Komisji Rabinicznej do Spraw Cmentarzy dotyczących ochrony cmentarzy żydowskich w Polsce. Właściciel nieruchomości, która nie była dotychczas objęta zasięgiem obszaru zabytku, z dnia na dzień został drastycznie ograniczony w zakresie możliwości zagospodarowania nieruchomości (w dodatku nie został o poinformowany ani o postępowaniu, które miało się toczyć w sprawie, ani o jego wyniku) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, lecz sąd ten oddalił skargę.
W związku z powyższym, Prawnicy Kancelarii KKLW przygotowali i złożyli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, akcentując w ramach zarzutów, że postępowanie przewidziane w art. 22 ust. 2 ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku z par. 14 i par. 15 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków w wersji przepisów rozporządzenia obowiązującej do 19 października 2019 r., jest niezgodne z Konstytucją, albowiem jego ukształtowanie nie pozwala na rzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego (m.in. obszaru zabytku) przy uczestnictwie osoby zainteresowanej (właściciela nieruchomości).
W wyniku skargi kasacyjnej, po przeprowadzeniu rozprawy w dn. 06 grudnia 2022 r., NSA powziął wątpliwość co do konstytucyjności ustawy o ochronie zabytków i skierował pytanie do Trybunału Konstytucyjnego o następującej treści:
"Czy art. 22 ust. 2 ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku z par. 14 i par. 15 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków w wersji przepisów rozporządzenia obowiązującej do 19 października 2019 r. w zakresie, w jakim ogranicza prawo własności nieruchomości, jest zgodny z art. 64 Konstytucji. A także, czy jest zgodny z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 20 marca 1952 r.?
Rozstrzygnięcie referowanego zagadnienia przez Trybunał Konstytucyjny może mieć istotny wpływ na inne postępowania dotyczące aktualizacji kart zabytków.
