Najnowsze badania opublikowane w czasopiśmie naukowym „The Astrophysical Journal” rzucają światło na skomplikowaną strukturę obiektu, ale wciąż nie wyjaśniają w pełni jego pochodzenia. Szczegóły opisuje portal „Science Alert”. 

Dwie dekady poszukiwań. Przełom w archiwalnych danych

Początki tej kosmicznej zagadki sięgają 2002 r. Astronom Scott Hyman ze Sweet Briar College zarejestrował wtedy w okolicach centrum Drogi Mlecznej pięć potężnych rozbłysków fal radiowych powtarzających się dokładnie co 77 minut. Wkrótce potem źródło zamilkło, a wieloletnie próby namierzenia podobnego obiektu pozostawały bezskuteczne.

Przełom nadszedł dwadzieścia lat później, podczas poszukiwań pulsarów milisekundowych. W archiwalnych zapisach południowoafrykańskiego radioteleskopu MeerKAT zespół Hymana dostrzegł nietypowy sygnał. Dodatkowe, 10-godzinne obserwacje przeprowadzone za pomocą australijskiego radioteleskopu ASKAP potwierdziły, że obiekt LPT J1555-5631 emituje silne impulsy w regularnym cyklu trwającym dokładnie 62,2 minuty. Niedługo później źródło ponownie zniknęło z radaru.

Czytaj więcej

Deszcz najszybszych meteorów spadnie nad Polską. Leonidy zobaczymy wyraźnie jak nigdy

Dwa impulsy jeden po drugim

Szczegółowa analiza sygnałów przyniosła zaskakujące odkrycia. W trakcie każdego 62-minutowego cyklu obiekt emitował nie jeden, lecz dwa odrębne impulsy – jeden dłuższy, a drugi krótszy.

Kluczem do zrozumienia natury obiektu może być polaryzacja fal radiowych. Jak się okazuje, fale z obu impulsów były spolaryzowane kołowo w przeciwnych kierunkach. Według Scotta Hymana wskazuje to, że promieniowanie pochodzi z obszarów zlokalizowanych w pobliżu obu biegunów magnetycznych.

Impulsy pojawiały się w odstępie odpowiadającym 165,4 stopnia obrotu, zamiast oczekiwanych 180 stopni. Ta rozbieżność stanowi ważną wskazówkę świadczącą o wyjątkowo skomplikowanej strukturze magnetycznej obiektu.

Czytaj więcej

Mieszkańcy uciekli przed upałami pod ziemię. Całe miasto wykute w skale

Pulsar, magnetar lub biały karzeł. Zagadka obiektu LPT wciąż nierozwiązana

LPT J1555-5631 należy do unikalnej grupy kilkunastu zidentyfikowanych dotąd w Drodze Mlecznej długookresowych źródeł przejściowych. Astrofizycy wciąż dyskutują nad ich pochodzeniem, rozważając trzy główne możliwości. Mogą to być:

  • Pulsary - szybko wirujące gwiazdy neutronowe działające jak kosmiczne latarnie morskie, choć zazwyczaj rotują one znacznie szybciej, 
  • Magnetary - gwiazdy neutronowe z ekstremalnie silnymi polami magnetycznymi, 
  • Białe karły - gęste pozostałości po gwiazdach, które w układach podwójnych mogą generować silne sygnały radiowe wskutek oddziaływań z towarzyszem.

Żadna z dotychczasowych teorii nie wyjaśnia jednak w pełni wszystkich cech źródeł LPT – zwłaszcza faktu, dlaczego obiekty te nadają z zegarmistrzowską regularnością, po czym zapadają w długotrwałą ciszę. Zdaniem badaczy odpowiedzią mogą być procesy zachodzące w magnetosferze tych ciał, jednak ostateczne potwierdzenie będzie wymagało odkrycia i skatalogowania kolejnych obiektów tego typu.