Po 30 latach U2 wznawia album "Joshua Tree"

„With or Without You", „Where the Streets Have No Name", „I Still Haven't Found What I'm Looking for", „Bullet The Blue Sky" już same tytuły przyprawiają o zawrót głowy. I łatwo zrozumieć, dlaczego album „Joshua Tree" dokonał przełomu w karierze Irlandczyków. Sprzedał się w 25 mln egzemplarzach i uczynił globalną gwiazdą. Nic na to nie wskazywało.

– To był czas, kiedy czuliśmy, że zmierzamy donikąd – wspomina gitarzysta The Edge w książce „U2 o U2" Neila McCormicka – Jedynie Bono miał pojęcie co do tonu swoich tekstów i chciał powrócić do korzeni muzyki amerykańskiej. Dopiero moje rozmowy z Bobem Dylanem, Vanem Morrisonem czy Keithem Richardsem sprawiły, że zacząłem zauważać tradycję. Zachwyciliśmy się Ameryką, ale nie tą prawdziwą, lecz wyśnioną, o której mówił Martin Luther King.

Podróż z bluesem

– Podróżowałem, słuchałem bluesa, czytałem amerykańskich pisarzy Baldwina, Williamsa, Ginsberga, Sheparda i Bukowskiego – mówił Bono. – Był to czas zachłanności Wall Street. Istniały wtedy dla mnie dwie Ameryki prawdziwa i mityczna. Zacząłem pracować nad projektem o roboczej nazwie „Dwie Ameryki".

Jedną kochał, przed drugą czuł strach, również dlatego, że zaangażował się w pracę grupy Sanktuarium. Wspierała nikaraguańskich i salwadorskich chłopów, padających ofiarą zarówno komunistycznej partyzantki, jak i rządów wspieranych przez Ronalda Reagana. Bono wraz z żoną poleciał do Nikaragui. W Salwadorze cudem przeżył ostrzał z karabinów i moździerzy. – Wtedy zaczęli zrzucać bomby zapalające, rozgrywał się horror – wspominał wokalista.

Dramatyczne doświadczenia opisał w „Bullet the Blue Sky". Inspiracją były również „Psalmy Davida.

– Reagana czczą jako człowieka, który zakończył zimną wojnę, zwyciężył Sowietów – mówił Bono. – Chwała mu za to (...), ale byłem rozgniewany, kiedy widziałem jak samolotami finansowanymi przez Amerykanów tyranizuje się zwykłych chłopów. Tak było w Nikaragui, Salwadorze, Chile, gdzie CIA wspierała maszynę do zabijania ludzi o nazwie Pinochet. Komunizm okazał się jednym z najgorszych pomysłów, na jakie wpadła ludzkość, jednak popieranie wszystkich metod zwalczających komunizm nie było najlepszym rozwiązaniem. Sposób, w jaki Amerykanie bronili swoich interesów był często haniebny. Opisałem to wszystko, co zobaczyłem, a potem poprosiłem The Edge, żeby przepuścił to przez swój wzmacniacz.

Wspomnieniem podróży do Salwadoru była też piosenka „Mothers of Disappeared".

W „I Still Haven't Found What I'm Looking For" Bono poszedł tropem słów Boba Dylana z „Idiot Wind" „Kiedy sięgniesz szczytu, spostrzeżesz, że jesteś na dnie". „Running To Stand Hill" jest opowieścią o wieżowcach w Dublinie, w których zagnieździły się komuny narkomanów uzależnionych od heroiny przemycanej z Iranu przez Amsterdam. Jej ofiarą padł w 1986 roku Phil Lynott, lider Thin Lizzy.

Punktem zwrotnym było napisanie „With or Without You". Bono był wtedy idealnym artystą włóczęgą uciekał w muzykę i w podróże. Z tego brały się wyrzuty sumienia, poczucie winy wobec żony i rodziny. Były okresy, kiedy przeżywał w głowie prawdziwą bitwę: czuł, że walczą w nim dwie osoby włóczęga i lojalny, sumienny mąż oraz ojciec.

– Piosenka opowiada o udręce seksualnej i psychicznej – mówił Bono. – Byłem gwiazdą rocka, która wpada w szał i grzesznikiem, który powinien odczuwać żal. Najważniejsza jest linijka „A ty oddajesz siebie".

Żona Bono, Ali, żartowała: „Nie zakochałam się w prawym człowieku, tylko takim, w którym było więcej figlarności". Tymczasem Bono stawał się rockowym kaznodzieją.