Zderzenie w pełnym Słońcu

Pulsujący ogon

– To bezprecedensowe przejście komety przez słoneczną atmosferę widoczne przez nasz instrument dało nam niezwykłą szansę – powiedział dr Carolus Schrijver z Lockheed Martin Solar and Astrophysics Laboratory, główny autor pracy w „Science". – Byliśmy świadkami, jak kometa wyparowuje, przemierzając przestrzeń. Mogliśmy „odtworzyć" kometę – oszacować jej podstawowe parametry, kiedy pojawiła się w polu widzenia naszego instrumentu. Miała długość pomiędzy 50 a 100 metrów (raczej bliżej 100 niż 50). I najprawdopodobniej ważyła ok. 70 tys. ton, tyle ile lotniskowiec. Kiedy wpadła w słoneczną atmosferę, już była pokawałkowana na części wielkości od 10 do 50 m.

Kometa w kawałkach w miarę zbliżania się do Słońca okryta została otoczką z lodu, pyłu i gazu, zwaną komą. Ta otoczka oszacowana została na około 1300 km, a podążający za nią warkocz miał ok. 16 tys. km. Ten ogon podczas ostatniej fazy podróży w stronę Słońca pulsował. Sugeruje to, że niszczenie poszczególnych kawałków przebiegało bardzo intensywnie.

– Myślę, że impulsy świetlne w ogonie były jedną z najbardziej interesujących rzeczy, jakich byliśmy świadkami – powiedział Schrijver. – Warkocz komety stawał się jaśniejszy aż czterokrotnie raz na minutę lub dwie. Wydaje się, że większa ilość materiału w warkoczu jest przedzielona mniejszą i tak po kolei. Dzięki tym impulsom mogliśmy zmierzyć, jak szybko ogon podąża za kometą i jak te gazy wpadają w atmosferę Słońca. A to z kolei pomogło nam zmierzyć wagę komety.

Rodzina komet Kreutz to grupa komet, które przechodzą niebezpiecznie blisko Słońca. Podczas zbliżenia do gwiazdy po eliptycznej orbicie część z nich wpada na Słońce. W ciągu ostatnich 15 lat astronomowie odkryli ich ponad 2 tys., ale nie byli w stanie obserwować zderzenia ze naszą gwiazdą.

masz pytanie, wyślij e-mail do autora k.urbanski@rp.pl