Brytyjski naukowiec: Wiem gdzie znajduje się grobowiec Nefertiti

Jeśli potwierdzą się rewelacje prof. Reevesa, jej grób w Dolinie Królów będzie nosił numer KV 62, czyli ten sam co grób jej przybranego syna Tutanchamona. KV 62 już w momencie odkrycia przez Cartera wydawał się dziwny. Egiptolodzy nie potrafili na przykład wytłumaczyć, dlaczego uszy w słynnej złotej masce z sarkofagu są przekłute. Może pierwotnie była przeznaczona nie dla młodo zmarłego faraona, lecz dla kobiety, jak nakazywał ówczesny zwyczaj? Może właśnie dla tej, która spoczywa ukryta w tym grobowcu?

Już 93 lata temu archeologów zastanawiało, dlaczego rozmiary komory grobowej Tutanchamona są tak małe. Jeśli hipoteza prof. Reevesa okaże się prawdziwa, wyjaśnią się zagadkowe rozmiary grobowca faraona: jest to dziwne jedynie ze względów protokolarnych, ale normalne pod względem architektonicznym i technicznym – nie mógł być większy, ponieważ był dodatkowo wykuty w skale w sposób wcześniej nieprzewidywany. Tutanchamon został „dołączony" do niezakłóconego pochówku pierwotnego gospodarza, jego komnata jest rozmiarów jedynie przedsionka, a nie królewskiego grobowca.

Można sprawdzić

– Na zewnątrz tego, co prawdopodobnie okaże się grobowcem Nefertiti, czyli wewnątrz grobowca Tutanchamona, umieszczono malowidła przedstawiające sceny religijne. Zostały stworzone, aby zapewnić bezpieczeństwo jej grobowej komnacie. Tylko jedna kobieta w czasach XVIII dynastii otrzymała takie zabezpieczenie – wyjaśnia prof. Reeves.

Hipoteza brytyjskiego badacza wywołała poruszenie wśród egiptologów. – Wystarczy użyć georadaru, żeby się przekonać, czy za ścianą ukryte są pomieszczenia – wyjaśnia amerykański egiptolog Kent Weeks, wykładowca na Uniwersytecie Chicagowskim, Kalifornijskim w Berkeley oraz na Amerykańskim Uniwersytecie w Kairze, pracujący w Dolinie Królów od 20 lat. Prof. Reeves wystąpił już o zgodę na te badania do egipskiej Najwyższej Rady Starożytności.

Nefertiti zmarła w 1331 roku p.n.e. Ale to nie swoim dokonaniom za życia zawdzięcza nieśmiertelną sławę. W 1912 roku jej popiersie odkopał niemiecki archeolog Ludwig Borchardt i wywiózł je do Berlina, gdzie do dziś znajduje się w zbiorach Neues Museum. Po umieszczeniu popiersia po raz pierwszy na wystawie w 1924 roku świat zachwycił się urodą tej kobiety. Od tego czasu władze Egiptu bezskutecznie domagają się zwrotu popiersia.