Izba Skarbowa w Katowicach rozstrzygnęła kwestię rodzinnych rozliczeń przy sprzedaży nieruchomości.
Sprawa dotyczyła mężczyzny, który jako jedyny spadkobierca nabył dom z działką po matce zmarłej w 2012 r. W domu był zameldowany jego brat z żoną i synem. Wnioskodawca zdecydował się na sprzedaż nieruchomości, ponieważ tylko w ten sposób mógł spłacić brata domagającego się zachowku. Brat zażądał 190 tys. zł, by kupić nowe lokum. Nieruchomość została sprzedana w lipcu 2013 r. za 290 tys. zł. Zgodnie z ugodą zawartą przed notariuszem brat otrzymał z tego 190 tys. zł tytułem zachowku i miał się wyprowadzić w ciągu trzech miesięcy.
Wnioskodawca zwrócił się o interpretację, ponieważ nie był pewien, od jakiej kwoty rozliczyć podatek. Zapytał, czy wypłacona bratu kwota zachowku jest kosztem uzyskania przychodu, co oznacza, że zapłaci podatek od 100 tys. zł (290 tys. zł – 190 tys. zł).
Dyrektor Izby Skarbowej uznał jego stanowisko za nieprawidłowe. Wyjaśnił, że nie uniknie PIT, ponieważ sprzedał nieruchomość przed upływem pięciu lat. Nabycie nastąpiło w 2012 r., a zbycie w 2013 r. Tymczasem tylko sprzedaż po upływie pięciu lat jest całkowicie wolna od podatku. Stawka daniny wynosi 19 proc. Płaci się ją od dochodu (przychód minus koszty jego uzyskania).
Dyrektor izby stwierdził, że w tej sytuacji należy zastosować art. 22 ust. 6d ustawy o PIT, gdyż wnioskodawca nabył nieruchomość nieodpłatnie, w drodze spadku. Zgodnie z tym przepisem kosztem podatkowym są udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz – w odpowiedniej proporcji – kwota zapłaconego podatku od spadków i darowizn. Na tej podstawie uznał, że mężczyzna nie odliczy zachowku, ponieważ nie mieści się on w ustawowych kryteriach kosztu uzyskania przychodu. W tej sytuacji zapłaci podatek od 290 tys. zł, czyli całej kwoty ze sprzedaży.
