Urodzę dziecko, wrócę do firmy

Czy ciąża, urodzenie dziecka musi być dla pracodawcy problemem? – Nie ukrywałam w pracy, że chcę mieć dziecko. Ale gdy mój szef przed świętami życzył mi, żeby to marzenie się spełniło, zdumiał mnie całkowicie. Pomyślałam, że to chyba jakiś fenomen – opowiada Beata Cękiel-Kowalska, pracująca w sieci Ikea na warszawskim Targówku.

– Tutaj po raz pierwszy w życiu dostałam paczki świąteczne dla dzieci – dodaje jej koleżanka Agata Szczechura. – Pracuje się nie tylko dla pieniędzy, ale też dla takich gestów. W poprzedniej firmie trzeba było prosić o 100 złotych dodatku na święta. Tu są inni ludzie, inna kultura pracy.

Tym, na czym najbardziej zależy matkom, jest przestrzeganie prawa, a nie specjalnie tworzone dla nich rozwiązania.

– Urodziłam dwójkę dzieci, dwa razy wracałam z urlopów wychowawczych. Nigdy nie miałam wątpliwości, że zostanę z powrotem przyjęta do pracy – opowiada Monika Golaska z firmy Tesco. – Na czas urlopu macierzyńskiego wyznaczany jest zastępca, który przejmuje obowiązki matki. Gdy wróciłam do pracy, po prostu objęłam z powrotem swoje stanowisko – dodaje Beata Cękiel-Kowalska.

Ta reguła jest zapisana w kodeksie pracy, ale jest nagminnie łamana.– Z poprzedniej firmy zostałam zwolniona właśnie dlatego, że byłam w ciąży, tutaj przyjęto mnie, mimo że zaznaczyłam na rozmowie kwalifikacyjnej, że mam siedmiomiesięczne dziecko. To pokazuje klasę pracodawcy

– mówi Sylwia Jaczyńska z działu mebli biurowych Ikea.

Pracodawcy boją się, że matki będą często brały zwolnienia na dzieci. Te odpowiadają, że zdarza się to bardzo rzadko.

– Dzieci prawie nie chorują, ale gdy muszę iść z nimi do lekarza, mogę uzgodnić z szefem, że wychodzę pół godziny wcześniej. Nigdy nie słyszałam, by kierownik komuś wypominał, że bierze zwolnienie – opowiada pani Katarzyna z Tesco. – Jeśli dziecko zachoruje, to usłyszę pytania o jego zdrowie, a nie o to, kiedy wreszcie skończy się moje zwolnienie na opiekę nad nim – dodaje pani Sylwia z Ikei.

Warunkiem pogodzenia pracy zawodowej z życiem rodzinnym jest także dobra wola pracodawcy. – Kiedy zaczynałam pracę, sklep był czynny do godz. 21. Potem wydłużono godziny otwarcia do 22. Nie mogłam tak długo zostawać, zaproponowano mi więc przeniesienie do innego działu – opowiada Sylwia Jaczyńska.

Dodaje, że nawet dyżury w sklepie można ułożyć w taki sposób, by wygospodarować kilka dni wolnego. I ten czas poświęcić rodzinie.

– Do pracy dojeżdżam 60 kilometrów z Wyszkowa. Zwalniam się 15 minut wcześniej, by zdążyć na autobus – podkreśla Agata Szczechura.