Rz: Czy zna pan przypadek podobny do Josefa Fritzla?
Prof. Brunon Hołyst: Nie, to historia niespotykana w dziejach kryminalistyki. Kazirodczy ojcowie mają na ogół najwyżej jedno dziecko ze swoimi córkami, nie mówiąc już o więzieniu ofiary i jej dzieci przez ćwierć wieku w piwnicy.
Co mogło doprowadzić Fritzla do takiego zwyrodnienia?
Podejrzewam, że to człowiek psychicznie chory. Tacy ludzie często nie są w stanie przewidzieć skutków swojego postępowania, nie zastanawiają się nad charakterem popełnianych czynów, nad odpowiedzialnością karną. Niewykluczone, że w przeszłości Fritzl znudził się swoją żoną i zapragnął nowego obiektu seksualnego. Być może miał niską samoocenę, co nie pozwalało mu na nawiązywanie romansów z obcymi kobietami. Ponieważ brak mu było odpowiedniego podejścia do kobiet i nie mógł sobie znaleźć kochanki, zainteresował się własną córką. Potem zaczął z nią żyć, traktować jak konkubinę. Historia, o której mówimy, jest jednak tak drastyczna, że u Josefa Fritzla musiało dojść do rzadko spotykanej kumulacji negatywnych cech osobowości. Przecież umysł normalnego człowieka nie mógłby zaakceptować czegoś tak pot- wornego. Moim zdaniem podłożem dewiacji jest u niego jakieś poważne schorzenie natury organicznej. To przypadek zbyt skrajny, żeby był spowodowany tylko czynnikami środowiskowymi.
Jednym słowem, w tym przypadku zawiniły geny?
