„Życie bez nawrotów” – spot kampanii edukacyjnej z udziałem znanych aktorów przekonuje, że ze schizofrenią można żyć normalnie

„Życie bez nawrotów” – spot kampanii edukacyjnej z udziałem znanych aktorów przekonuje, że ze schizofrenią można żyć normalnie

Chcę być sobą – mówią Anna Cieślak i Wojciech Brzeziński w spocie „Życie bez nawrotów”. Wewnętrzny głos, który mówi do bohaterów spotu, słyszą na co dzień pacjenci ze schizofrenią. Wyśmiewa ich marzenia i plany, przypominając, że ze schizofrenią będą nikim. Tymczasem pacjenci ze schizofrenią nie muszą rezygnować ze swoich planów i marzeń, mogą dalej uczyć się, pracować. Mogą być sobą. Spot „Życie bez nawrotów” jest kolejną odsłoną kampanii informacyjno-edukacyjnej dedykowanej schizofrenii realizowanej przez Fundację Instytut Ochrony Zdrowia.

Mają marzenia – jak każdy z nas

Nauka, praca, życie towarzyskie, realizacja dotychczasowych planów – takie marzenia mają osoby ze schizofrenią. Identyczne jak osoby zdrowe. Chcą być sobą, żyć jak do tej pory. W momencie diagnozy mają średnio 29 lat. Właśnie wchodzą w dorosłe życie. Cały świat stoi przed nimi otworem. Blokuje ich jednak „ich własny cień”, wewnętrzy głos. – Będę kasjerką, będę liczyć, liczyć, liczyć… Będę hrabianką… – marzy Anna Cieślak, wcielająca się w spocie kampanii edukacyjnej w nietypową rolę – młodej kobiety zmagającej się ze schizofrenią. – Będę alpinistą… Będę Panem Latawcem! wyznaje z kolei Wojciech Brzeziński. Zamiast motywacji słyszą jednak: Chyba zwariowałaś! Po co Ci te tabletki? Głupie pomysły. Siedź cicho! Nikim nie będziesz! To nie jest głos fikcyjnego bohatera.Podobne „głosy” słyszą osoby zmagające się ze schizofrenią.

Diagnoza jest szokiem, a wcale tak być nie musi

385 tysięcy osób w Polsce cierpi z powodu schizofrenii. Przy czym połowa pozostaje niezdiagnozowana i nie otrzymuje właściwego leczenia. Diagnoza jest często szokiem, który blokuje przed działaniem. Zaburzone zostają zdolność jasnego myślenia i wyrażania emocji, utrzymywania relacji z innymi, zatrzymany zostaje rozwój osobisty, a co za tym idzie – funkcjonowanie w społeczeństwie. Osoby ze schizofrenią rezygnują również z pracy. Po zdiagnozowaniu zaledwie 15% chorych pozostaje na rynku pracy, a 61% pacjentów przechodzi na rentę. Całe dotychczasowe życie ulega zmianie. A wcale tak być nie musi.

– Wśród moich pacjentów są tacy, którzy mimo choroby prowadzą normalne życie – pracują, spotykają się ze znajomymi, realizują swoje marzenia, żyją jak każdy z nas. Często nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak wiele osób w naszym otoczeniu może zmagać się z chorobą taką, jak schizofrenia. Właściwie leczona, pozwala na normalne funkcjonowanie. Potrzebne jest im wsparcie. Rodziny, ale także całego społeczeństwa i otoczenie ich poczuciem, że mimo choroby są tacy jak my. Bo przecież są – przekonuje prof. dr hab. n. med. Agata Szulc, Klinika Psychiatryczna Wydział Nauki o Zdrowiu Warszawski Uniwersytet Medyczny, Prezes Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.

Cichy pacjent