Słychać to było choćby podczas przedwyborczej debaty nad polityką zagraniczną w TVN 24. I bardzo słusznie. To racjonalne podejście do najbardziej wybuchowego problemu dyplomatycznego naszych czasów.
W interesie Polski nie jest zajmowanie żadnego zdecydowanego stanowiska, ani propalestyńskiego, ani proizraelskiego. Wyjaśnienia wymaga zwłaszcza to drugie, bo Polska przez wiele lat wypracowała sobie opinię (zwłaszcza w świecie islamu) państwa bardzo proizraelskiego. Nie ma jednak powodu, by w tej kluczowej kwestii Polska opowiadała się jednoznacznie przeciw wnioskowi Palestyńczyków, jak mają zamiar uczynić najbardziej oddani sojusznicy Izraela, czyli USA i Niemcy.
Niemcy wspierają i wspierały państwo żydowskie bez żadnego "ale". Polska czyniła ostatnio podobnie, ale postrzeganie naszego kraju i Polaków jest teraz w Izraelu gorsze niż postrzeganie Niemiec i Niemców, co wydaje się niesprawiedliwe.
Tym bardziej Polska nie musi być pierwsza w szeregu popierających każdy rząd Izraela, zwłaszcza gdy jest to gabinet nacjonalistów Beniamina Netanjahu i Awigdora Liebermana, którzy nie wykazywali żadnej skłonności do rozwiązania konfliktu, skupiali się zaś na budowaniu kolejnych domów dla osadników na terenach okupowanych.
Polska musi natomiast nadal bojkotować imprezy międzynarodowe w stylu konferencji zwanych Durbanami, na których przywódcy wielu państw walą w Izrael jak w bęben, nazywają najbardziej rasistowskim państwem świata i porównują traktowanie Palestyńczyków do Holokaustu. Izrael jest najbardziej demokratycznym państwem regionu i może być wzorem także dla przyszłego państwa palestyńskiego.
