Reklama
Jeśli sędzia, znany prawnik, publicznie szydzi z orzeczeń najwyższych organów sądowych, to niewątpliwie wysyła prosty komunikat: prawo nie jest wiążące, jeśli nam się nie podoba.
Jest coś niezwykle symbolicznego w tym, że pracodawcy z mozołem wypracowują wspólne stanowisko wobec nowego projektu reformy Państwowej Inspekcji Pracy, a dokładnie tego samego dnia pojawia się… kolejna wersja zmian. Dialog społeczny w wersji fast? Chciałabym.
Nie ma prawnej możliwości, by do promocji sprzedaży kubków, czapeczek czy zapachów samochodowych z logo Nowrocky wykorzystywać wizerunek prezydenta bez jego zgody. Tyle że z ewentualnymi roszczeniami mógłby wystąpić albo sam Karol Nawrocki, albo Kancelaria Prezydenta RP, a na to się nie zanosi.
Prawo często nie nadąża za rzeczywistością. Czasem jednak może pomóc ją kształtować i zwalczać szkodliwe stereotypy. Język utrwala podział zawodów i ról na te uznawane za „męskie” i „kobiece”, co prowadzi do dyskryminacji.
Sędziowie TK są sędziami konstytucyjnymi, nie zaś politycznymi gwarantami określonego sposobu orzekania o konstytucji.
Wina ulega inflacji, a legislacja często bywa pochodną tego, co leci na pasku w telewizji.
Od lat prokuratura dowodzi, że nie jest w stanie sama się zreformować i nie wyciąga wniosków z własnych błędów.
Agresja w stosunku do funkcjonariuszy publicznych, w tym komorników nadal nie spotyka się z wystarczającymi karami.
Wydobycie się z naszych utrwalonych przekonań, którymi często krzywdzimy innych ludzi, to długi proces. Nowelizacja kodeksu pracy może go przyspieszyć i zmniejszyć powodujących dyskryminację stereotypów wokół zawodów.
Trzeba wprowadzić proste, tanie i szybkie postępowanie skupiające się na rzetelności zaskarżonych wypowiedzi, a nie na gnębieniu ich autorów skutkującym nieformalną cenzurą.
