Reklama
Sędziowie potrafią kształtować praktykę i interpretację prawa, gdy odpowiada to ich potrzebom, natomiast w obszarach kluczowych dla społeczeństwa nie podejmują podobnych działań.
Planowane prawybory do Krajowej Rady Sądownictwa łączą zwaśnione strony sędziowskiego sporu w poszukiwaniu pokrętnej logiki. Stracą jak zwykle obywatele.
Przed kilku dniami trójka sędziów Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z powodu błędu proceduralnego w pytaniu krakowskiego Sądu Apelacyjnego nie odpowiedziała, czy i w jakim zakresie nieopublikowany od dwóch lat przez rząd wyrok TK może być stosowany.
Czy za obrazę uczuć religijnych powinno grozić pozbawienie wolności?
Dopóki nie przestaniemy postrzegać kłamstwa jako przejawu zaradności, dopóty na sali sądowej będziemy wysłuchiwać kompletnych nonsensów.
Zgadzamy się z twierdzeniem przedstawionym w ramach toczącej się na łamach „Rz” debaty, że na drogę przywracania praworządności jeszcze nie weszliśmy. Jednocześnie mamy wątpliwości, czy w ogóle mamy szanse na nią wejść.
Choć mObywatel może funkcjonować obok europejskiego portfela tożsamości cyfrowej jeszcze przez wiele lat, a nawet wciąż być rozwijany, to ostatecznie utrzymywanie dwóch odrębnych aplikacji nie będzie miało sensu.
W projekcie Karola Nawrockiego nie ma niczego, co by choćby o milimetr przybliżało nas do rozwiązania problemu neosędziów. Jedyne, co jest w stanie zaproponować prezydent to wyrzucanie z zawodu sędziów, którzy kwestionują ich legalność.
Projektowanie regulacji reklamy aptek w oderwaniu od tej linii orzeczniczej grozi nie tylko wadliwym wykonaniem jednego wyroku, lecz systemowym konfliktem z unijnymi standardami.
Spór o obrazę uczuć religijnych ma rozpalić emocje, tymczasem na rozwiązanie czeka niejeden realny problem wymiaru sprawiedliwości.
